Wat moeten merken met Black Lives Matter?

Door Marjolijn Kamphuis

Op 2 juni 2020 kleurde het zwart op social media. Blackout Tuesday, een initiatief waaraan tal van grote bedrijven, media outlets, influencers en sportclubs deelnamen, volgde in een reactie op de dood van George Floyd in Amerika, de rellen die daar op volgden en het systematische racisme wat er aan ten grondslag gaat. In Nederland deden onder meer de KNVB en het Rijksmuseum mee.  

Baratunde Thurston

Is dat wat je bijdrage aan het debat moet zijn als merk? Volgens Baratunde Thurston (schrijver, activist, comedian en voormalig chef Digital van onder meer The Onion) niet. Een zwart plaatje op Instagram plaatsen is niet alleen makkelijk, het suggereert ook dat je zelf geen onderdeel van het probleem bent. En dat is wel zo. 

Thurston: "Tijdens de protesten afgelopen zomer kreeg ik tientallen berichten van witte vrienden. 'Wat vervelend voor je', 'Ik kan me niet voorstellen hoe je je voelt' en 'Kun je me tips geven hoe ik, als wit persoon, minder racistisch kan worden?'. Het probleem, met dit soort opmerkingen, is dat gesuggereerd wordt dat ík gered moet worden. Dat míjn beperkte vrijheid iets is wat gefixt moet worden. Maar wat de mensen zich soms niet lijken te realiseren, is dat we allemáál bevrijd moeten worden. We zitten in een gat dat we met zijn allen gegraven hebben, en de vraag is hoe we daar sámen uitkomen."

Baratunde Thurston (Wikimedia, Creative Commons)

Nike, Pepsi en FedEx zetten NFL team onder druk

Als voorbeeld noemt Thurston de naamswijziging van de Washington Redskins, afgelopen zomer. Een wijziging die niet vanuit de club zelf geïnitieerd werd. Sterker nog, de eigenaar en CEO van de club liet zich in de media meerdere malen ontvallen dat een naamswijziging never ever zou gaan plaats vinden. Het was hoofdsponsor FedEx - die tenminste een slordige 205 miljoen dollar investeert - die de club verzocht de grievende naam te wijzigen. Sponsoren zoals Nike verwijderden merchandise van de club in al haar winkels en ook Pepsi en Bank of America riepen op tot verandering. 

Wil je als merk 'bijdragen aan de BLM beweging', dan begint het met je realiseren dat dat al het verkeerde uitgangspunt is. BLM draait niet om 'corporate giveback', zoals Thurston het formuleert. Het draait om je plek pakken in een community van mensen die daadwerkelijk iets fundamenteel willen veranderen in het systeem, zodat iedereen daarvan profiteert. 

Change the story

Thurston: "We maken allemaal deel uit van een verhaal. Iets wat ons vertelt is als de waarheid. Maar niks houdt ons tegen dat verhaal opnieuw te schrijven. Te beseffen dat dingen ook anders kunnen. 

'Waarom zijn zwarte mensen in Amerika vaak armer dan witte mensen?' hoor ik vaak. Nou, misschien heeft het iets te maken met het feit dat zwarte mensen vroeger geen bankrekeningen mochten openen, niet mochten investeren en speculeren, geen landeigenaar mochten zijn, enzovoort. Hetzelfde geldt trouwens voor vrouwen, die pas veel later kiesrecht kregen of financieel onafhankelijk werden dan mannen. Waarom zijn er zulke grote maatschappelijke verschillen? Misschien wel omdat de regels lange tijd niet voor iedereen hetzelfde waren, en we die ongelijkheid vandaag de dag nog steeds aan het rechtbreien zijn." 

Wat kan ik doen? 

Volgens Thurston heeft elk merk de kans een bijdrage te leveren aan dat nieuwe verhaal voor de toekomst. "Digital media geeft ons de tools in handen om mensen te bereiken, om aandacht te vestigen op een belangrijke boodschap, om te laten zien waar je in gelooft. Social media is wat je als merk kunt doen. Maar dat is pas het begin. Je HR beleid kan veranderen. Je investeringsbeleid kan veranderen. Je sponsorbeleid kan veranderen. Elke bedrijf heeft de power om iets recht te zetten in deze fundamentele verschillen waarover we allemaal zo boos zijn. Vertrouw mensen. Geef ze hun vrijheid, zowel offline als online. Geef ze zeggenschap over hun eigen data. Probeer dat nieuwe verhaal te schrijven. Dat is wat jij kunt doen". 

Dit artikel verscheen ook op Numrush.nl

Een oplichter-messias, zijn zweefje, een bluffer en een kudde schapen: WeWork!

Door Michiel Buitelaar

Mijn derde bijdrage, over de documentaire WeWork: or the making and breaking of a $47 billion unicorn, waar ik van genoten heb. Relevante bekentenis: ik ben gefascineerd door dictatoren, oplichters, profeten en andere freaks. Ik heb meters en meters boeken over dat soort snuiters – mensen die we allemaal denken niet onder ons te willen hebben, maar die we schijnbaar telkens weer verwelkomen en op een schild hijsen. Ik durf hier niet al te veel voorbeelden te noemen want dan strijk ik mensen tegen de haren in – menigeen is namelijk dol geweest op een oplichter, of is dat nu. Publiekelijk iets zeggen over de nieuwe kleren van de Keizer: valt zelden goed. Het duurde lang voordat Adam Neumann, de oprichter van WeWork (verhuur van kantoorruimtes) ontmaskerd werd. De documentaire toont waarom.

Neumann is charismatisch, een goede spreker. Hij speekt zelden duidelijk maar zegt dingen die men graag hoort, over dingen samen doen, de wereld beter maken, lief zijn voor elkaar en productief werken. Het klinkt goed al zegt hij weinig. Neumann weet kamertjesverhuur als een Hoger Plan voor te stellen, als een onmisbare bijdrage aan een betere wereld, iets dat alle mensen bijeen brengt op een tot nu toe onbekende manier. Hoe hij dat uitlegt is volstrekt gelul. Het werkt.

Zijn echtgenote Rebekah grossiert in zweverige vaagheden als ‘I am you, you and me, we are we’ wat er bij hun werknemers en huurders in gaat als Gods woord in een ouderling. De beelden van aanbiddend luisterend publiek bij de talrijke bijeenkomsten zijn fraai en ontluisterend. Mensen die elkaars handen vasthouden en zwijmelen. Echo’s van Anthony Robbins (ook een fraaie docu over vertoond op SXSW jaren terug), Osho (voorheen Bhagwan Shri Rajneesh), Lou de Palingboer of Elon Musk? De aanbidders slikken de loze kreten als zoete koek.

Neumann overmeestert accountants. EBITDA – earnings before interest, tax, depreciation and amortization – is een aparte meetlat. Ik ben er geen aanhanger van, grotere geesten dan ik, Warren Buffet bijvoorbeeld, ook niet. Vele anderen wel hoor. Maar de ‘community adjusted EBITDA’ van Neumann is boerenbedrog, wat tóch geslikt wordt. Dat is voor mij even raadselachtig als de ‘mark to market’ methode van ENRON destijds. Die mede heeft geleid tot het faillissement van Arthur Andersen, een van de grootste accountancy bedrijven ter wereld. Raadselachtig dat men dat jaren lang accepteert, en dan ineens: wéét men dat er een rad voor de ogen gedraaid is, en is het spel uit. Een andere merkwaardige truc is dat hij WeWork weet voor te stellen als een tech bedrijf – knap is dat.

Ik vond deze docu een genoegen om te kijken maar blijf met vragen zitten. Dat had ik jaren geleden na het zien van ENRON: the smartest guys in the room ook, al vond ik die laatste toch scherper dan deze over WeWork. In beide gevallen zou ik meer willen begrijpen van de persoonlijke drijfveren van de oplichters, in de persoonlijke zin. Neumann is eruit gezet, en min of meer verdwenen, met enkele miljarden, vrij als een vogel. De grootste verliezers zijn Masayoshi Son en de koninklijke familie van Saoedi-Arabië: die familie heeft tientallen miljarden in het Vision Fund gestoken van Softbank, een creatie van Masa Son. Die man is een bluffende serial gambler die miljarden wint, en verliest. Hij is een Singularity profeet die zichzelf op één lijn plaatst met The Beatles en Jezus. Al met al valt de echte schade door Neumann dus mee, hij heeft vooral rijke idioten bestolen. Het geluk is dat de beursgang is afgelast, anders waren er veel meer en kleinere sukkels het bokje geweest.

De mensheid wil bedrogen worden. Deze documentaire laat dat onderhoudend zien.

You of Things

Door Paul Lengkeek

"You body is a network connected to the You of Things". In haar Emerging Tech Trend report verteld Amy Webb over de trend dat ons lichaam met steeds meer sensoren kan worden uitgerust, zoals smart (sport) watches.

Deze sensoren verzamelen informatie over onze lichamelijke gesteldheid (Hartslag, Bloeddruk, VO waarde, bloedsuikerspiegel) en locatie. De sensoren worden ook steeds beter in het meten van onze gemoedsrust (stress, geluk, uitgerust, etcetera). Deze sensoren zijn ook gekoppeld aan het internet. "You of things" is een intieme versie van "The internet of things".

Deze trend levert allerlei (ethische) vraagstukken op, want tech bedrijven kunnen naast alle gegevens die nu al verzameld worden, dat aanvullen met bio medische gegevens. In deze blog wil ik het terugbrengen naar wat de gebruiker zelf ermee kan doen en de impact op de sport.

Topsporters maken al langer gebruik van dit soort technologie. Het disruptieve is dat deze technologie nu in het bereik is van de gemiddelde recreatieve sporter. Sportbonden van hardlopen, wielrennen en fitness buigen zich over hoe de ongebonden sporter bereikt kan worden. Een hele industrie van (personal) trainers begeleiden hun klanten.

Heeft een sporter straks voldoende aan een sporthorloge en wat andere sensoren om verantwoord een individuele sport te beoefenen. Geen personal trainer meer nodig?
Sportscholen en personal trainers hebben door Covid-19 een snelle ontwikkeling doorgemaakt in online en op afstand coachen en worstelen al langer hoe ze de sporter ook buiten de lessen kunnen motiveren een gezonde leefstijl vast te houden. Wellicht biedt deze technologie ook kansen. Als de data gedeeld wordt met de trainer is zijn er mogelijkheden om meer leden te begeleiden en hen te motiveren als er een moeilijke keuze is tussen bankhangen met een zak chips of een rondje rennen door het park.

Can VR create real change

Door Marianne van Leeuwen

In deze sessie hele mooie voorbeelden van "VR for good". Drie VR makers vertellen over hun werk. 

De mother of VR Nonny de la Pena zoomt mee vanuit een rommelige garage (met stip de vreemdste background van SXSW) en vertelt over een indrukwekkende lijst van prachtige projecten.

Het begon met een VR van Guantanamo Bay. Niemand mocht daar in de buurt komen, dus het leek haar goed als mensen echt zouden kunnen ervaren wat daar aan de hand was.

Daarna deed ze voedselbanken; je sluit aan in de rij en maakt dan onder meer mee dat een man letterlijk omvalt, in coma geraakt vanwege een hypo omdat hij al te lang niet had gegeten. De la Pena vertelt erbij dat de honger in de VS nu nog veel erger is.

Ze noemt ook Kiya, een film met 2 zussen die proberen om hun andere zus te redden van een ex die haar wil vermoorden. Het lukt niet en je zit dus middenin een moord.

Een project over vrouwen die abortus willen plegen, maar bij abortusklinieken belaagd worden door tegenstanders. Je voelt hoe het is om Whore in je gezicht geschreeuwd te krijgen. Na deze ervaring vonden zelfs de meest verstokte conservatieven dat het wel wat minder zou kunnen tegen meisjes van 17. 

En over LHBT-ers die om hun geaardheid uit huis gegooid worden. 40% van de daklozen komt uit de LHBT groep, dus kennelijk is dat in de VS aan de orde van de dag. Je hoort opgenomen geluiden van een echte scene waarbij iemand verrot gescholden wordt door zijn eigen ouders en het huis uit moet. Je staat er middenin. 

Tweede panellid Gabo Arora had zich in zijn baan bij de VN al vaak afgevraagd hoe hij meer empathie zou kunnen opwekken voor de vluchtelingenproblematiek. Hij plaatst je met VR midden in een kamp met Syrische vluchtelingen. Zo wordt het heel tastbaar wat ze meemaken. En het mooie is: mensen kunnen hun eigen verhaal vertellen. Dat hoeven VN officials niet meer voor ze te doen.

Dat heeft impact. Amnesty deed tests; na een VR ervaring waren donaties dubbel zo hoog. Hun commentaar: If a picture is worth a thousand words, than a VR is worth an entire book". 

Derde panellid Tiffany Kieran werkt bij Earthxr, een bedrijf dat mensen vooral laat ervaren hoe het is om in de natuur te zijn. Zij probeert klimaatverandering zichtbaar en voelbaar te maken met VR. In Greenland melting sta je tussen de machtige gletchers en zie je ze om je heen smelten. 

Net als veel anderen die de ernst van de klimaatcrisis en van de biodiversiteitscrisis inzien, breek ik mij vaak het hoofd over hoe we dit urgente probleem op de agenda kunnen krijgen. In Nederland is dat al helemaal niet het geval; in deze verkiezingen stond het niet eens in de lijst van 10 belangrijkste onderwerpen. Onbegrijpelijk voor wie de ernst ziet van wat op ons afkomt en voor wie weet hoe veel tijd we al hebben verprutst met niets doen. 

Voor wie een beeld wil krijgen van wat ons te wachten staat: lees The uninhabitable earth van David Wallace Wells en/of Our Final warning van Mark Lynas. Beide geven aan de hand van een hele verzameling wetenschappelijke studies een overzicht van hoe de wereld eruit ziet bij 3 graden opwarming (het traject waar we nu op zitten), 4 graden, enzovoort. Zelf heb ik mijn leven radicaal omgegooid toen ik het boek van Wallace Wells had gelezen. Wie weet kunnen we met goede VR bij veel mensen hetzelfde bereiken. Ik zeg: elke politicus verplicht een sessie.