Hoe start je een beweging waar je bij wil horen? WNBA geeft inspiratie!

Door Marit Jonker

Meteen vanaf het begin was duidelijk: hier zitten vrouwen met een missie tafel! Alles wat ze doen is opgebouwd vanuit de basis gedachte dat iedereen uniek is en je mag zijn wie je bent. Authentiek. Iedereen heeft er de mond van vol. Zelfhulpboeken, magazines en podcasts over dit thema schieten als paddenstoelen uit de grond. Maar deze dames zijn er in geslaagd om van idee naar een integrale aanpak te komen. 

Opgesloten in jezelf kunnen zijn, maatschappelijke thema's waar het om gelijkheid draait. Het gedachtegoed is bewonderingswaardig consequent doorvertaald: van sponsorbeleid tot merchandise. Het gaat zelfs zover dat je de WMBA kunt sponsoren, zelfs, maar dan wél onder hun voorwaarden. Een jaloersmakende positie. Of is het 'gewoon' durven? Je verbindt je dus nadrukkelijk aan een verhaal en niet aan de sport. En dat blijkt het bedrijfsleven ook nog eens enorm aan te spreken. 

Dit klinkt als een sprookje, maar hier ging hard werken en vooral volhouden aan vooraf. Een proces van een lange adem waar respect voor elkaar een randvoorwaarde was. Open en kwetsbaar. Er zijn onderling heel veel gesprekken gevoerd, er is gediscussieerd en geluisterd. Mensen haakten af ​​en kwamen weer terug. En zo is SAMEN een vruchtbare bodem voor de koppeling van sport & maatschappelijke vraagstukken. Bijzonder dat het gelukt is dat de hoofdpersonen, de speelsters zelf, dit volledig dragen en dit ook als hun taak zien. 

In Nederland zien we naar mijn mening nog veel sporters in plaats van atleten (zangers versus artiesten). Atleten kennen hun eigen verhaal en weten andere daarmee te inspireren. En voel dit bovenal ook als hun verantwoordelijkheid. Niet onbelangrijk. Want er wordt nogal wat van je gevraagd, los van je trainingsuren. Maar hé, de WNBA bewijst maar mooi hoe de sport een effectief middel kan zijn om een ​​boodschap over te brengen.

The Pandemic’s Hottest Concert Series

Door Lara Ankersmit

Producers Timbaland en Swizz Beats zijn tijdens de lockdown gestart met Verzuz. Een wekelijkse liveshow op Instagram Live waarin artiesten het tegen elkaar opnemen in battles. De show wordt door de producers gecureerd als ware het een playlist. De focus ligt op bekende namen en hun grootste hits. Waar je bij een echt liveconcert (in een zaal) niet direct weggaat als je een minder bekend nummer hoort, is online de volgende stream altijd 1-click verderop. Om publiek vast te houden is er interactie nodig en herkenbaarheid. De bekende artiesten waar Timbaland en Swizz Beats mee werken leveren dit instant. Voor de artiesten zelf is het een interessante manier om (weer) in de picture te komen, zonder op een wereldwijde tour te hoeven gaan.

De Verzuz tour komt er ongetwijfeld, maar de Verzuz livestream blijft daar onderdeel van, is nu de verwachting. Het afgelopen jaar heeft laten zien dat heel veel vanuit huis kan, zo ook live concerten. De verwachting van Swizz Beats is dat mensen hun eigen VIP party organiseren en met de elkaar de livestream bekijken, i.p.v. met zijn allen af te reizen naar de concertzaal. Zowel de artiest als het publiek zal niet overal meer naartoe willen reizen.

Verzuz geeft vooral een podium aan bekende namen. Dit zagen we ook al bij optredens in games als Fortnite, ook daar traden vooral de bekende namen op. Nieuw talent zal zich eerst elders moeten bewijzen. M.n. Twitch, maar misschien ook Roblox, kan daar een rol in spelen. Ook op die platforms is het een uitdaging om naast artiest ook creator te zijn. Het gaat niet meer alleen om het muziek optreden maar ook om de interactie met je publiek, andere streamers en creators.

Een hybride vorm van live concert, livestream en interactie is volgens de organisatoren van Verzuz de toekomst. Instagram beaamt dit uiteraard en heeft inmiddels de Live optie uitgebreid naar 4 mensen/creators tegelijk (i.p.v. 2). Concertzalen en sportarena’s zullen rekening moeten gaan houden met livestreams, al is het alleen maar omdat de artiest zelf nu ook online podia tot zijn of haar beschikking heeft.

Sportwedstrijden verplaatsen zich waarschijnlijk iets minder makkelijk naar Instagram Live of Twitch, behalve natuurlijk e-sport events. Uitdaging voor de sporten blijft om het publiek te entertainen, zowel in de arena als op TV. Dat is het afgelopen jaar vooral traditioneel gedaan met stadium geluiden en een virtueel publiek. Het bijwonen van optredens van (grote) artiesten is makkelijker, bereikbaarder en interactiever geworden met initiatieven als Verzuz.

Terug van nooit weggeweest: De kracht van Transmedia Platformen

Door Johan Voets

Één van de meest gehoorde buzzword aan het begin van het vorige decennium moet toch wel 'transmedia storytelling' zijn geweest. Zo'n beetje ieder respectabel event had er een talk over en ook in Austin puilde de zalen in 2011, 2012 en 2013 uit bij sessies over het onderwerp. 

Maar zoals wel vaker werd het daarna behoorlijk stil. De transmediale storm ging liggen, maar echt weg is het onderwerp nooit geweest. Sterker nog: sinds de introductie van het Marvel Cinematic Universe in 2008 werd het mainstream publiek massaal meegenomen op transmediale avonturen. 

Alexandre Amancio, oprichter van Reflector Entertainment, zag het van dichtbij gebeuren. Als hoofd creatief van de populaire videogame Assassins Creed zag hij hoe creatieve verhaallijnen media kunnen overstijgen. Met zijn eigen bedrijf richt hij zich nu op het verder ontwikkelen van transmediale concepten.

"Het perspectief vanuit de creatieve industrie is nog altijd gefocussed op segmenten: films, games, boeken, comics, magazines. En dat terwijl consumenten een heel ander perspectief hebben. Zij zien werelden. Star Wars, Marvel, Harry Potter of Lord of the Rings. Ze filteren hun consumptie op basis van de wereld waar ze bij willen horen".

In zijn talk zet de Portugees zijn visie op het huidige medialandschap uiteen. Waar komen we vandaan en waar gaan we volgens hem naar toe. Van een wereld waarin entertainment wordt uitgewerkt volgens het tent pole-model naar eentje waarin de Storyworld centraal staat.

Prikkelend, inspirerend en naarmate zijn talk volgt eigenlijk niet meer dan logisch. Amancio kan niet alleen het creatieve plaatje schetsen, hij kan ook uitleggen wat het zakelijk voor impact heeft. En om dat te onderbouwen deelt Amancio een typisch gevalletje 'eat your own dogfood' in de vorm van Unknown9, zijn eigen nieuwste transmedia platform.

Lees meer op Numrush

Plastic is not the problem. Over vrolijke oplossingen voor het milieu

Door Marianne van Leeuwen

Ik keek Plastic is not the problem, een paneldiscussie over wat te doen met de plastic soep in de oceanen. Je schrikt toch elke keer weer van de omvang van het probleem. In het panel zat iemand van The Great Sea Project en die liet zien wat hij bij een opruimactie zoal uit zee haalt; bergen en bergen plastic op een tropisch strand. Jaarlijks wordt naar schatting zo’n 635.000 kilo plastic gedumpt in zee en Inmiddels zijn er daar er hele eilanden van plastic. Als we zo doorgaan zit er over een paar decennia meer plastic dan dieren in de zee.

Plastic staat symbool voor alles wat er mis is met onze maatschappij; we consumeren ons suf en we gaan letterlijk over all grenzen van de planeet heen. Plastic geeft ook onbehagen; zelfs mensen die graag iets willen doen aan het milieu komen terug uit de supermarkt met een tas vol wegwerpverpakkingen. Gelukkig doen leuke oplossingen als Pieter Pot het inmiddels heel goed.

In het panel werd benadrukt dat plastic eigenlijk juist een waardevol materiaal is, met een beperkte voetafdruk. Helaas zijn we het vooral gaan zien als iets dat je na eenmalig gebruik weggooit. Slechts 9% van al het plastic wordt gerecycled. De boodschap was dus: Don't let it go to waste.

Daarvoor is regulering nodig, want tot nu toe worden productenten niet echt aangemoedigd om plastic terug te dringen of beter te gebruiken. Bovendien is de lobby van bestaande belangen heel sterk en krijgen bedrijven uit de fossiele industrie alle kans om mee te beslissen over regelgeving.

Hoe dan? Volgens het panel moeten we vooral gaan samenwerken. Niet meer vingerwijzen, maar kijken naar wat wel kan. Be better, but not perfect. Polarizing views can bring change, but it's the middle ground where action happens. Een mooi voorbeeld is Litterati, een crowdsourcing initiatief om vuilnis op te ruimen en in kaart te brengen. In Nederland doet de Zwefinator iets soortgelijks. Deze man noemt zichzelf een "vrolijke strijder tegen zwerfaval en plastic soep". En dat brengt me op mijn punt: er mag af en toe wel wat humor en luchtigheid in de business van het redden van de wereld. Het is allemaal al zwaar genoeg. Een mooi voorbeeld daarvoor is The happy activist, een site met "goeie acties waar je blij van wordt". Volgens eigen zeggen: Een grassroots (daar is die term weer!) podium voor parttime wereldverbeteraars. Samen helpen we duurzame initiatieven aan meer bereik. En de rest van Nederland aan een beter humeur". :)